Een regio die je om het water bezoekt

Lombardije heeft een reputatie die bezoekers niet helpt: fabrieken, snelwegen, mist. Dat klopt voor een deel van de vlakte en helemaal niet voor de andere helft van de regio. Ten noorden van de lijn die Milaan met Brescia verbindt begint een band van meren en bergen die van de Ticino tot de Adige loopt, en daar gaat men op vakantie.

Drie stroken

Onderaan ligt de vlakte, doorsneden door rivieren en kanalen, met kunststeden die niemand verwacht: Mantua, Cremona, Pavia, Lodi. In het midden de gordel van heuvels en meren, waar de meeste campings liggen. Bovenaan de echte Alpen, met gletsjers, nationale parken en dalen die tot de Zwitserse grens klimmen.

Waar de campings liggen

Het Gardameer heeft er de meeste: de Brescia-oever, van Desenzano tot Limone, is een vrijwel aaneengesloten rij grote bedrijven met zwembad, ingericht strand en toegang tot het water. Aan het Maggiore en het Como zijn ze kleiner, vaak in terrassen in de helling uitgehakt. Iseo en Idro zijn het rustigst. In de Valtellina en de Valcamonica stop je om te wandelen, en veel blijven in de winter open.

Lombardije zie je niet vanaf de snelwegen. Je ziet het dertig kilometer daarvandaan.

Wat de Lombarden zeggen tegen wie er alleen doorheen rijdt

Hoe je het aanpakt

De afstanden zijn kort en de wegen goed, maar het verkeer rond Milaan is echt: je rijdt niet door de stad maar blijft er ruim omheen. Vanaf een camping aan het Gardameer bereik je Verona, Brescia en Mantua in minder dan een uur; vanaf een camping aan het Comomeer ben je in veertig minuten met de trein in Milaan.

De zomer in de vlakte is heet en vochtig; aan de meren is hij draaglijker, en in de bergen zijn de avonden aangenaam. In augustus zit het Gardameer vol Duitsers en Nederlanders, en boek je maanden vooruit.